معاصر خوانی

1

فردا تمام را سخن از او بود.-

احساس مي‌كند!))

2

غافلان

و مي ميرند…

تحلیل شعری از سرکار خانم فیاضی در جلسه دوشنبه  92/9/30 

مرگ چیز بدی نبود

وقتی زنده گی

زیر پوستمان ورم می کرد

سرها از طناب های پوسیده آویزان

روزی هزار دفعه مردیم و زنده شدیم


باید به جای رفتن به ماه

کشف بهتری می کردیم

مثلا زنده گی را

تا گاهی بتوان

مثل لباس های کهنه،

دور انداخت و از نو خرید.


افسوس مان شدند

دیروزهای بدتر از امروز

فقط حشرات بیشتری کشف کردیم

مرض هایی جدید

شکل مردن را عوض کردیم.


زنده گی چیزی نبود

جمعه تمام شود و شنبه از راه برسد

زنده گی

ما بودیم!

پوست و گوشت و استخوان مان را

قمار کردیم.

با حضور آقایان : مهدی آخرتی ، حسن سرداری ، مهدیزادگان ، حسن نصرتی ، 

اسماعیل بختیاری ، حبیبی ، حسین رحمانی ، محمد ضروری ، علی بردبار ، شفایی ، 

فرید نورزاد ، مهدی عبدالله زاده .

با حضور خانم ها : الهه فیاضی ، بهاره تقی پور ، فریده رحمتی ، فاطمه ابراهیمیان ،

 زهره ارزه گر. حامد مقدم 

مهدی آخرتی : فلسفه را در شعر خوب می بینیم، باید در شعر معاصر دنبال چنین مفاهیمی 

باشیم . 

مرگ اندیشی در ادبیات ما ازابتدا بوده اما هرگز دست فرسوده نخواهد شد.چون مرگ 

تجربه ای  است که زنده ها فقط به آن فکر می کنند ، مثل عشق قابل تجربه و لمس نیست.

من این شعر را به دو قسمت خوب و دو قسمت بد تقسیم می کنم ،شعری نیمه فلسفی است ، 

نزدیک  به زبان روزمره ، از کل به جز می رود ،کلیتی را بیان می کند و جزئیاتی را در

 نظر می گیرد.

عبدالله زاده : علی رغم شعرهای خانم فیاضی ، زنانگی در این سروده قابل لمس نیست،شاعر

 را پشت این شعر نمی بینم ، این طرز نوشتن زنده گی را خوب می بینم و به گونه ای زنده

مانی است. و فقط زنده بودنمان تغییر می کند.

مرگ چیزی بدی نبود

وقتی زنده گی زیر پوستمان ورم می کرد

سرها از طناب های پوسیده آویزان

روزی هزار دفعه مردیم و زنده شدیم

مهدی آخرتی : من این بند را اضافه می بینم ، به شعر ضربه می زند و بهتر می دیدم شاعر به 

جای کلیت زندگی نشانه هایی از زندگی را می آورد و جزئی تر بیان می شد. این بند همان

 قسمتی ست که من در این شعر بد می بینم.

مهدیزادگان : اما شاعر این جزئی نگری را در بند بعد انجام داده ،وقتی می گوید : باید به

جای رفتن به ماه کشف بهتری می کردیم...

سرداری : شاعر تصویری از مرگ ویا اکنون را به سمت مرگ رفتن می رساند .تصویر دوم 

را حشو می بینم ، درست است که بودن و نبودن را ، در این صفحه ی هستی می رساند.حالا

 قرار است حذف شوی یا زنده بمانی؟

این سوالی ویاچالشی ست که لازم نیست وبه آن پرداخته شده.

عبدالله زاده : شاعر "من" نیست . در اینجا شاعر در تمام قسمت های شعر "ما" است.

اینجا مفهومی از فلسفه بین مرگ و زندگی است و بعد قسمتی از مرگ می آید و تعریف 

می کند .

پارادوکس ایجاد می شود اما اگر درفرم موفق نبوده بحث دیگری است که آن هم گنجانده شده

 است.

خانم رحمتی:شاعر می گوید مردیم و حالا جنازه های ورم کرده ایم

اما نباید دوباره بگوید روزی هزار دفعه مردیم و زنده شدیم.

عبدالله زاده : برای اینکه شاعر نمی گوید مرده ایم و ورم کردیم.

از بودن های بیهوده که شبیه مرگ است حرف می زند

ورم کردن را مرگ و جنازه های ورم کرده نمی بینم. ورم کردن ها ،رشد کردن ها تعبیر

 شده است.  رشدهای بیهوده شاید به زندگی که در خود، مرگ است.

مهدی آخرتی :این تشبیه خوب  است این  که مثلا به ماه نرویم و طعنه ای می زند که باید چیز

 بهتری را کشف کنیم ، آن طعنه هم در ارتباط با مقوله ی زندگی باشد.نشانه هایی از زندگی 

که حالا این نشانه های زندگی ، نشانه ی زندگی هم نیست .

اسماعیل بختیاری : در این بند یک شعر کامل اتفاق افتاده و می توانست شعر با این بند شروع 

نشود .دو تصویر در شعر می آوریم و شعر را تمام می کنیم.فرمولی ست که در شعرهای

 دیگر موفق هم نشان داده.

افسوس مان شدند

دیروز های بدتر از امروز.

زهره ارزه گر: میشود گفت امروزهای بدتر از امروز .به نظرم امیدی در این بند نهفته است.

سرداری : شاعر می خواسته بگوید حسرت دیروزی را امروز می خوریم که خوب هم نبوده.

مهدی آخرتی : من این بند را هم کاملا بیهوده می بینم.گویا شاعر مخاطب را نمی فهمد و گمان 

می برد مخاطب هم او را نمی فهمد و می خواهد به زور به او بفهماند.

فقط حشرات بیشتری کشف کردیم

مرض هایی جدید

شکل مردن را عوض کردیم

اسماعیل بختیاری :بند بسیار خوبی که می تواند یک پایان بندی خوب و منسجم برای یک شعر

 باشد. به نظرم شاعر در بند ها و تصویر ها بسیار موفق عمل می کند اما در کلیت موفق

 نیست.در بستری که شاعر برای تصویرهایش فراهم می کند.

مهدیزادگان : من شکل مردن را نمی پسندم. می شد کلمات دیگری را جایگزین کرد مثل راه

 مردن.

مهدی آخرتی : به چند دلیل می گویم که شکل مردن هم زیباست هم در راستای مفهوم است. 

شکل داشتن تجسد دارد. می توان شکلی را بر آن متصور شد ، برای مرگ.

و بعد اینکه در شکل ها تفاوت ها را داریم و شکل مردن ، روز مره ترین نوع گفتن است ...

زندگی

 چیزی نبود جمعه تمام شود و شنبه از راه برسد

زندگی ما بودیم

پوست و گوشت و استخوانمان را

قمار کردیم

مهدی آخرتی :

تصویر اول خوب و در راستای زبانی شعر اتفاق می افتد و حالا زندگی خود ما هستیم ،

چیزی در درون ما، نه آنچه که از بیرون بیاید.

اما زندگی برای بار دوم که اورده شده، شعر را شبیه یک نطق فلسفی کرده است ، بهتر بود 

زندگی را شاعر دوباره تکرار نمی کرد و ما بودیم.پوست و گوشت و استخوانمان را قمار 

کردیم.

ممنون از توجه تان و ممنون از کمک خانم خمر

الهه فیاضی